Zuster Senkenesh op bezoek bij ISEE

 

Weerzien met haar drie moeders


Het is 1987.
Aan de rand van Addis Abeba staat een onderzoekcentrum. Daar wordt onderzoek gedaan naar de oorzaak en de gevolgen van lepra.
In dit centrum werkt zuster Senkenesh als maatschappelijk werkster.
Vanuit Urk wordt dit centrum ondersteund door het sturen van o.a. gebreide zwachtels en machines voor het maken van aangepast schoeisel.
Het hebben van lepra heeft niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk hele heftige gevolgen.
Denk het je maar eens in om verstoten te worden, nergens meer welkom te zijn.
Je bent het uitschot van de samenleving.
Je hebt lepra:  hierdoor heb je geen werk
Kun je niet naar school
Heb je geen vrienden
Maar………..er is HOOP   

Zuster Senkenesh trok zich het lot van deze mensen aan en wanneer zij de kans krijgt om een verwaarloost stuk grond in de nabijheid van het onderzoekcentrum te kopen, dan begint het wonder.
Er staat een oude vervallen school op dit stuk grond en met de hulp van een Nederlands echtpaar die in het onderzoekcentrum werken (Lien Herderschee en haar man) en Anneke de Jonge en ISEE (Marij Oost) wordt deze school opgeknapt en ingericht.
Er was grondwater bij de school, dus werd er een put gegraven.
Urk zorgde voor de pomp (deze werkt nog steeds)
De kinderen van de leprozen konden nu dus naar school gaan.
Vanuit Urk werden er containers met schoolmeubilair en kleding verzonden. Van de containers werd een maatschappelijk centrum gebouwd.
Er werd een naaiatelier gerealiseerd.
Er kwam een microkrediet-programma.
Een huisrenovatie programma werd gestart.
En ondertussen wordt er ook aan kinderen met een geestelijke handicap les gegeven.

Een droom wordt overtroffen.

Taboes worden doorbroken.

Wat in 1987 begon met een verwaarloost stuk land en een vervallen school, is anno 2016 uitgegroeid tot een dorp waar faciliteiten zijn op het gebied van :
·  Onderwijs
·  Gezondheidszorg
·  Sociale zorg
Alle drie zaken die een voorbeeld zijn voor het hele land.

Aan de wieg hiervan stond zuster Senkenesh met, zoals zij het zelf noemt, haar drie moeders.(Lien, Anneke en Marij)

Op donderdag 23 juni j.l. bracht zuster Senkenesh een bezoek aan Urk.
Het Medhen Social Centre is mede door de trouwe hulp van de bevolking van Urk uitgegroeid tot een centrum van HOOP.
Zuster Senkenesh voelt zich een bevoorrecht mens en is ontzettend dankbaar voor alles wat zij de afgelopen jaren mede dankzij de hulp vanuit Urk heeft kunnen doen
We vroegen aan zuster Senkenesh hoe de huidige situatie in Ethiopië is in verband met de droogte:

De toestand is zorgelijk, vooral in het Noordoosten is de toestand rampzalig.
Echter door het gebruik van de sociale media weet iedereen binnen no-time wat er aan de hand is en blijven humanitaire rampen niet langer onbekend. Hierdoor is ook de overheid veel alerter dan in het verleden.
Het verschil met vorige tijden van droogte is dat er nu geen vluchtelingenstromen op gang komen op weg naar de grote steden, maar dat de problemen ter plekke worden aangepakt. Dat is winst.

Ondanks haar hoge leeftijd werkt zuster Senkenesh nog volop en komt steeds met nieuwe initiatieven die goed werken.
Haar basis is echter nog steeds hetzelfde: Haar geloof en liefde voor de naaste.
Ze woont in een eenvoudige maar nette behuizing, bestaande uit de verbouwde Urker kledingcontainers uit de jaren 80.